De kunst van niet kiezen

Het leidinggeven van nu is totaal anders dan het leidinggeven van ooit tevoren. Dat bewijzen de vele managementboeken die worden uitgegeven. En terecht… Er komt meer bij kijken dan als een dictator bovenaan de keten van de organisatie te staan en commando’s te brullen. Het vraagt om psychologisch navigeren. Danny Mullenders schreef ‘de Kunst van niet Kiezen’. Een boek over het veranderende speelveld en het gebruik van paradoxen.

‘In een tijd waarin organisaties worden uitgedaagd door vergaande onzekerheid en snelle veranderingen, worstelen leidinggevenden met het vinden van balans. Ze zoeken houvast in controle en grijpen naar één enkele oplossing om grip te krijgen. Dit versterkt niet alleen het gevoel van machteloosheid, maar belemmert ook groei en productiviteit.’ (deel van de samenvatting van het boek)

Ze vallen bij bosjes die leidinggevenden die stil zijn blijven staan in de tijd. Want dat starre top-down managen van ooit werkt niet meer. En als het al werkt niet zo heel lang, want de arbeidsmarkt is krap en medewerkers zijn zo vertrokken naar groener gras.

Mullenders benoemt uitgebreid vier persoonlijkheidskenmerken die hij vanuit de praktijk kent: zelfinzicht, evenwicht, ruimdenkendheid en empathie. Ken jezelf, neem je verantwoordelijkheid en sta open voor de mening, ideeën en ruimte van anderen en laat je niet gek maken. En durf je eigen tekortkomingen onder ogen te zien. Het is ook niet erg om de aanpak van een ander te accepteren als zijnde beter dan die van jou. Je hoeft niet altijd een keuze te maken over welke strategie je wilt volgen. Aan de hand van voorbeelden laat hij zien dat paradoxen heel goed mogelijk zijn. Het hoeft niet of-of te zijn, maar kan heel goed en-en zijn. Waar jij misschien tekort schiet kan een ander weer aanvullen en andersom. Soms sturen en soms loslaten kan heel goed tegelijkertijd. Er kunnen meerdere oplossingen zijn. Kiezen is niet altijd nodig.

‘De opmerkelijke inzichten en praktijkverhalen geven een boeiende inkijk in de psychologie van leiderschapsparadoxen van nu. Leidinggevenden leren om wendbaar te navigeren in complexe en ambigue situaties, zodat ze prettiger en meer ontspannen hun werk kunnen doen.’

Ik heb het met veel plezier gelezen en er heel wat van opgestoken. Want ik behoorde ook tot die categorie die denkt dat er maar 1 weg is die naar Rome leidt.

Een duidelijk en genuanceerd boek waar nergens een vingertje wordt opgeheven en ook niet wordt beweerd dat zijn weg de enige weg is. Het is een weg en die van jou kan daar prima op aansluiten.

Lynn van de Steen