Er was een tijd waarin er geen mobiele telefoontjes waren.
Dat was heel vroeger.
Toen kwam er een tijd waarin tijdens congressen door dagvoorzitters aan het begin van de dag bij de huishoudelijke mededelingen steevast, vriendelijk doch dringend, werd gevraagd aan alle deelnemers hun mobieltjes uit te zetten.

Vandaag de dag zie je bij aanvang van het plenaire gedeelte bijna iedereen zonder aansporing driftig in de weer met zijn gsm. Knopje op uit of op stil.
Er zijn er bij die al voor het betreden van de zaal hun mobieltje al hebben uitgezet en dat in de zaal nogmaals controleren, tot twee keer toe. Het zijn dezelfde mensen die, reeds op weg naar verre vakantieoorden, met piepende banden terugkeren in de straat om te controleren of het gas wel uit is.
Een enkele dagvoorzitter wil er zelfs anno 2009 nog een vriendelijk verzoek aan wagen; telefoontje uit. En in sommige congreszalen zie je zelfs grote projecties: een mobieltje met een kruis doorheen.

Maar zelfs dan. Zelfs dan heb je ze nog. Zij die het presteren om hun mobieltje aan te laten dat vervolgens afgaat tijdens de eerste inleiding.
Gemompel, gezucht in de zaal en gewiebel op stoelen.
Vijf à zes rondes van dit vrolijke, kekke, jazzy of juist ingetogen ringtoontje later is het weer stil. De eigenaar heeft zijn onafscheidelijke gadget tot bedaren gebracht.
Wat zijn dit voor types? Laten we proberen te komen tot een voorzichtige verklaring van het gedrag van deze soort. Grofweg zijn er twee categorieën "ik-ben-mijn-mobieltje-vergeten-uit-te-zetten-en-verdorie-hij-gaat-af-in-de-zaal": mannen en vrouwen.

Bij de mannen - uitzonderingen daargelaten die vervolgens, ondanks hun geslacht tot  categorie 2 gerekend mogen worden - is er sprake van een "bewustje". Ze doen het expres. Ik word gebeld, dus ik besta. Ik word gebeld dus ik ben belangrijk. Ik word in de zaal gebeld en ik heb mijn vijftien minuten roem. Met een nonchalante blik (‘oh stond ie nog aan?') en verdomd goed geacteerd, gaat het speeltje, na enige vertragende handelingen op uit.

Dan de vrouwen - uitzonderingen daargelaten die vervolgens, ondanks hun geslacht tot  categorie 1 gerekend mogen worden - : het is pure verstrooidheid. Het zijn dezelfde vrouwen bij wie de inhoud van het handtasje een ongeorganiseerde bende is en die bij het opstaan van hun stoel in de congreszaal hun koffiekopje omschoppen.

Even onuitroeibaar allemaal als een kriebelhoestje ergens in de zaal tijdens een klassiek concert.

Olaf Stomp
Olaf Stomp (45) is geboren op Curaçao, getogen in Groningen, waar hij ook Onderwijskunde heeft gestudeerd. Na zijn studie heeft hij afwisselend en vaak in combinatie gewerkt als voorlichter, communicatiemedewerker en journalist/tekstschrijver. Sinds 1999 werkt hij als freelance tekstschrijver. Daarnaast is hij hoofdredacteur van het tijdschrift SoziO, een vakblad voor sociale en pedagogische beroepen. SoziO wordt uitgegeven door uitgeverij SWP. Olaf is de auteur van 'Is dit workshop nr. 5; survivalgids voor de congresganger'.